خصوصيات شخصيتي افراد شادكام
گيلفورد1 (1970) در بررسي خود ترجيح داد كه جزئيات بيشتري از اين جنبهها را شناسايي نمايد او ويژگيهاي شخصيتي مرتبط با شادكامي را به دو دسته تقسيم كرد:
الف-فعاليتهاي اجتماعي
ب-سلامت هيجاني
هم گيلفورد و هم ساير علماي تربيتي در پژوهشهاي خود دريافتهاند كه افراد شادكام تقريبا برونگراتر و سازگارترند. درحاليكه افراد ناشادكام بيشتر تمايل به ناراحتيهاي عصبي و روانتني داشته، احساس گناه بيشتر و اضطراب بالاتري دارند و اصولا نگرانتر هستند، ويژگيهاي برونگرايي كه به لذت شخصي و رضايت از زندگي نسبت داده ميشود، به اين معنا نيست كه افراد ناشادكام پيشامدهاي ناگوار بيشتري را درمقايسه با افراد شادكام تجربه ميكنند، بلكه افراد ناشادكام براي رنج كشيدن و غصه خوردن، براثر اتفاقات و حوادث ناخوشايند و بدبختيهاي زندگي، مستعدترند و اين درحالي است كه افراد شادكام عملا كمتر كاري ميكنند كه لذت و خوشي آنها كاهش يابد (گوستا، 1990).
به طوركلي توصيفهاي شخصيتي از افراد شاد شبيه به توصيفهاي به عمل آمده از افرادي است كه از نظر روانشناختي و اجتماعي سازگارترند. براي مثال، اسميت1 (1982) ويژگيهايي را با شادكامي مرتبط ميدانست كه با سازگاري مرتبط بودند. خصوصياتي نظير خوشبيني، خونگرمي، ثبات هيجاني، توانايي اجتماعي و خودآگاهي.
وسمن2 (1966) با بكارگيري پرسشنامه چندوجهي مينيسوتا درمطالعهاي برروي گروهي از دانش آموزان آمريكايي، همبستگي منفي معنيداري بين شادكامي افسردگي و احساس گناه پيدا نمود. اين مطلب توجيهگر اين مسئله است كه افراد شادتر به لحاظ شخصيتي از سازگاري بيشتري برخوردارند (آرجيل،1990).
ويلسون3 (1967) درمطالعاتش برروي افراد مختلف دريافت كه بين سازگاري اجتماعي و خانوادگي و همنوايي خود آرماني با شادكامي همبستگي معنيداري وجود دارد. از اين پژوهشها چنين نتيجهگيري ميشود كه شادكامي، دائماً با تماس موفقيتآميز با مردم ارتباط دارد.
برخي از ويژگيهاي اساسي افراد شادكام را ميتوان به صورت زير مطرح ساخت:
اعتماد و عزت نفس: اشخاص شاد به خودشان علاقمند و متكي هستند.
خوشبيني: مردم شاد به وقايع و اتفاقات آينده خوشبين بوده وسرشار از اميد هستند.
برونگرايي: مردم شاد برونگرا، خوشمشرب، اجتماعي، اهل معاشرت و گفت و شنود هستند.
كنترل شخصي: افراد شاد عقيده دارند كه سرنوشتشان را خودشان انتخاب ميكنند وبروقايع و حوادث و همينطور زندگي خود كنترل و احاطه دارند.
شوخ طبعي: افراد شادكام شوخ طبع و بذلهگو هستند.
پذيرش خود، ديگران و طبيعت: افراد شاد خويشتن افراد ديگر و عالم خارج را آنچنانكه در واقع هستند ميبينند و قبول دارند (آرجيل1،1990).
